Hiç olmadığım kadar gelecek kaygısı sardı içimi... savaşın ortasında ama savaşı görmüyor gibiyiz. Allah sonumuzu hayır etsin...

Hayatta ne kadar yalnız ve tek başımıza olduğumuzu bu gün hastanedeki asansörün tavanına bakarken daha da derinden hissettim o an sağlıklı  ve ayaktaydim ya tam tersi olsaydı sedyede yatan ben olsaydım o zaman neleri geride bırakırdım ya da nelere üzülürdüm hayat o an bir yol ve  uzun bir koridor oldu gözümde hep varlığını bildiğim ama hep te unutmak istediğim ölümle karşı karşıya geldim ve daha çok tutunmak istedim nefesime insan ne çok şey biriktiriyor kısacık ömründe ölümü hissederken yaşama sevincine boğulmak . ... yaşadığım her an için her tecrübe için şükürler olsun ben yaşadıklarımla var oldum ve eğer varsa daha önümde ömrüm yaşayacaklarımla  ...

Buralarda bir yerde olmalı diye başlıyorum her güne . ..bazen bir telefon, bazen bir saat, bazen de içinden çıkamadığım düşüncelerim oluyor aradıklarım. Hayat her sabah bir şeyleri aramakla başlıyor benim için .
Bu arayış içinde koşuştururken neden olmasın dedim ve oturdum blogun başına. bakalım hikayem size de ilginç gelecek mi